Υπάρχουν σεζόν που τελειώνουν στο γήπεδο και άλλες που τελειώνουν πολύ νωρίτερα, στο μυαλό και στην ψυχολογία του κόσμου. Για τον Άρη, η φετινή χρονιά ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Η ομάδα μπήκε σε μια κατηφόρα από νωρίς, με επιλογές που δεν άλλαξαν ποτέ πραγματικά την πορεία της και με ένα πλάνο που έμοιαζε να αναπαράγει τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Το αποτέλεσμα ήταν μια εικόνα που φθάρθηκε, κουράστηκε και τελικά άδειασε τις κερκίδες του «Κλ. Βικελίδης».
Η απώλεια του ευρωπαϊκού εισιτηρίου είναι απλώς το σύμπτωμα. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται αλλού: στην απόσταση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στον κόσμο και στην τωρινή ιδιοκτησία. Η δυσπιστία έχει γίνει πλέον μόνιμο στοιχείο του περιβάλλοντος και ο Ερασιτέχνης προσπαθεί να βρει μια «χαραμάδα» για να ανοίξει δρόμο σε μια νέα εποχή. Η αναζήτηση διάδοχης κατάστασης δεν είναι εύκολη υπόθεση, είναι όμως η μόνη που μπορεί να ξαναδώσει προοπτική.
Οι φήμες και η πραγματικότητα
Μέσα σε αυτό το κενό ενημέρωσης, η φημολογία έχει πάρει φωτιά. Ονόματα επιχειρηματιών εμφανίζονται και εξαφανίζονται με ρυθμούς… social media, ενώ κάθε ανώνυμη σελίδα προσθέτει το δικό της κομμάτι στο παζλ της σύγχυσης. Ακόμη και στο «Nick Galis Hall», όπου το περασμένο Σάββατο βρέθηκαν πρόσωπα που τράβηξαν τα βλέμματα, η συζήτηση δεν ξέφυγε από το ίδιο ερώτημα: «Τι γίνεται με την ΠΑΕ;».
Η πραγματικότητα, όμως, δεν έχει καμία σχέση με όσα συνέβησαν στην ΚΑΕ. Εκεί υπήρχε προσωρινή διοίκηση, ξεκάθαρο πλαίσιο και συγκεκριμένη διαδικασία για μεταβίβαση χωρίς απαιτήσεις. Στην ΠΑΕ, τα δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά: υπάρχει ιδιοκτήτης, υπάρχει εταιρική δομή και οι όροι πώλησης δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Θα φανούν μόνο όταν (και αν) υπάρξει επίσημη πρόταση.
Κι όμως, η συγκυρία μοιάζει ιδανική για μια μεγάλη αλλαγή. Η Θεσσαλονίκη αλλάζει, αναμορφώνεται, αποκτά προοπτικές που έλειπαν για δεκαετίες. Σε τέτοια περιβάλλοντα, ο αθλητισμός συχνά ακολουθεί τις εξελίξεις. Το ερώτημα είναι αν ο Άρης θα προλάβει να μπει σε αυτό το «τρένο» ή θα μείνει θεατής.
Προς το παρόν, όσοι αναζητούν λύση δεν έχουν επιβεβαιώσει τίποτα. Αν η σιωπή είναι στρατηγική ή απλώς ένδειξη ότι δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό, θα φανεί σύντομα. Τα χρονικά περιθώρια είναι στενά: αν υπάρχει θέμα αλλαγής ιδιοκτησίας, οι βάσεις πρέπει να μπουν μέσα στον επόμενο μήνα. Αν όχι, η τωρινή διοίκηση οφείλει να αναλάβει τον σχεδιασμό της επόμενης μέρας ή να συνεργαστεί με όσους ψάχνουν αγοραστή.
Για να προχωρήσει οποιαδήποτε διαδικασία, απαιτούνται δύο προϋποθέσεις:
- Ο Ερασιτέχνης να λάβει εξουσιοδότηση για πώληση.
- Οι ενδιαφερόμενοι να αποκτήσουν πλήρη εικόνα της οικονομικής κατάστασης.
Από εκεί και πέρα, η διαδρομή είναι γνωστή: επιστολή πρόθεσης, συμφωνίες εμπιστευτικότητας, διαπραγματεύσεις. Κάποια βήματα έχουν ήδη γίνει. Το μόνο που μένει να φανεί είναι το πιο κρίσιμο: υπάρχει αγοραστής και υπάρχει πωλητής;
