Με τα τέσσερα ζευγάρια των πλέι οφ στο 2-0 το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, οι περισσότεροι έβλεπαν κουαρτέτο από… σκούπες αυτή την εβδομάδα, ενώ οι πιο… βιαστικοί έκαναν λόγο για τα πιο ξενέρωτα πλέι οφ στην ιστορία. Δείγμα του ότι δεν έχουν ιδέα από το τι σημαίνει Ευρωλίγκα…
Οι τρίτοι αγώνες στις τέσσερις σειρές μας υπενθύμισαν ότι η συγκεκριμένη διοργάνωση, με τις ομάδες και τους παίκτες να κουβαλάνε ήδη μετά από 7,5 μήνες γεμάτης δράσης και σχεδόν 75-80 επίσημους αγώνες, δεν σε αφήνει ούτε στιγμή να χαλαρώσεις και τα λάθη πληρώνονται.
Όλα αυτά με εξαίρεση τον Ολυμπιακό, που είχε μεν να αντιμετωπίσει μία αποδεκατισμένη από τους τραυματισμούς και ξεζουμισμένη το τελευταίο δίμηνο ομάδα, μία ομάδα όμως που με τα ίδια προβλήματα έκλεισε την κανονική περίοδο με ρεκόρ 6-2 και μπήκε στα πλέι οφ. Αυτός ο φετινός Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, ο πιο πλήρης, γεμάτος αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότατος Ολυμπιακός, δεν θα μπορούσε να χάσει ακόμη και αν η σειρά κρινόταν στις… 10 νίκες.
Αντίθετα οι άλλες τρεις εν δυνάμει «σκουπάτες» ομάδες έμειναν με το… φαράσι στο χέρι να μαζεύουν τα δικά τους κακώς κείμενα. Η Ρεάλ στο Μπότεβγκραντ απέναντι στη Χάποελ έδειξε για ακόμη μία φορά ότι μακριά από τη Μαδρίτη χάνει το 70% της δύναμής της. Η Φενέρμπαχτσε πλήρωσε μία χαλαρή 4η περίοδο, όπου από το +11 βρέθηκε στο -5 μέσα σε επτά λεπτά απέναντι στην… απέθαντη Ζάλγκιρις, όπως είχε πάθει στην κανονική περίοδο ο Ολυμπιακός.
Όσο για τον Παναθηναϊκό; Νομίζω ότι η ήττα στο ΟΑΚΑ από τη Βαλένθια μόνο σοκ δεν ήταν για τη φετινή ομάδα του Αταμάν που έχει πορεία σαν το τρενάκι του λούνα παρκ. Δύο μέτρα πάνω, βουτιά στο κενό. Τρία μέτρα πάνω, προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα ότι η φανέλα και οι προσωπικότητες δεν αρκούν για να νικήσεις, ειδικά στα πλέι οφ. Πρέπει να παίξεις και μπάσκετ.
Οι Πράσινοι ασχολήθηκαν (κακώς, πολύ κακώς) ως οργανισμός με την τιμωρία τού Γιαννακόπουλου, λες και το ζητούμενο είναι η παρουσία του ιδιοκτήτη της ομάδας στο Final-4 και όχι της ίδιας της ομάδας. Η ατυχής (για να το θέσω κομψά και ευγενικά) έμπνευση με τις φωτογραφίες του στις θέσεις στο ΟΑΚΑ αφενός αγνοήθηκε από την πλειοψηφία των φιλάθλων που πήγαν στο γήπεδο να φωνάξουν για την ομάδα και όχι για τον ίδιο ή τον Αταμάν ή τους παίκτες μεμονομένα, αφετέρου αποπροσανατόλισε από τον στόχο που δεν ήταν άλλος από την πρόκριση στο Final-4.
Στο χέρι του Αταμάν, των παικτών του και συνολικά του οργανισμού είναι η πρόκριση μέσω του τέταρτου αγώνα. Άλλωστε εδώ και 17 χρόνια ο Παναθηναϊκός συνήθως επιλέγει τον… δύσκολο δρόμο για την κορυφή, έχοντας ηττηθεί τουλάχιστον μια φορά εντός έδρας στις 11 από τις 13 σειρές πλέι οφ στις οποίες συμμετείχε, συμπεριλαμβανομένης της φετινής.
