Ο Άρης έφυγε από το Ηράκλειο με ένα καθαρό 0–2, σε ένα παιχνίδι που δεν θα μείνει στη μνήμη για τον ρυθμό του ή για κάποια εντυπωσιακή εμφάνιση, αλλά για το ότι η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Ο ΟΦΗ, επηρεασμένος από την κατάκτηση του Κυπέλλου, μπήκε με εμφανές έλλειμμα ενέργειας. Ο Άρης, αντίθετα, μπήκε με σοβαρότητα και με ένα πλάνο που λειτούργησε: πίεση ψηλά, γρήγορες μεταβάσεις, καθαρή σκέψη στο πρώτο μισό του αγώνα. Το γρήγορο γκολ του Ντούντου βοήθησε να σταθεροποιηθεί η εικόνα, αλλά δεν μετέτρεψε το παιχνίδι σε παράσταση. Ήταν απλώς το απαραίτητο βήμα για να κυλήσει το ματς όπως έπρεπε.
Στο δεύτερο μέρος, ο Άρης είχε στιγμές που έδειξαν ότι ακόμη ψάχνει σταθερότητα. Το δοκάρι του Φούντα στο 61’ υπενθύμισε ότι το παιχνίδι μπορούσε να πάρει άλλη τροπή. Όμως δεν πήρε. Και αυτό, για μια ομάδα που φέτος συχνά άφηνε τέτοια ματς να της ξεφύγουν, είναι από μόνο του μια πρόοδος.
Το 0-2 του Γιαννιώτα στο 86’ δεν ήταν απλώς το γκολ που «τελείωσε» το παιχνίδι. Ήταν μια προσωπική στιγμή για τον ίδιο, μια στιγμή που τον λύγισε. Η συγκίνησή του στις δηλώσεις του δεν ήταν για το αποτέλεσμα, αλλά για μια υπόσχεση που κουβαλούσε μέσα του.
Και επειδή οι δηλώσεις του έχουν τη δική τους βαρύτητα, μπαίνουν αυτούσιες: «Το περίμενα καιρό. Είχα υποσχεθεί σε κάποιο άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή ότι θα του το αφιερώσω. Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε και το έκανα».
Τι μένει από το παιχνίδι; Όχι ενθουσιασμός. Όχι υπερβολές. Απλώς μια καθαρή, επαγγελματική νίκη. Ο Άρης έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν ήταν στο καλύτερό του επίπεδο. Έδειξε σοβαρότητα, είχε παίκτες που ξεχώρισαν (Ράτσιτς, Ντούντου, Γιαννιώτας), και πήρε ένα αποτέλεσμα που τον κρατά στον στόχο του.
Και σε μια χρονιά με τόσες διακυμάνσεις, αυτό από μόνο του είναι κάτι.
