Ο ΠΑΟΚ μπήκε στον Μάιο διαφορετικά από ό,τι όλοι στον σύλλογο είχαν φανταστεί. Με προσδοκία, με αύρα επετείου, με την αίσθηση ότι τα 100 χρόνια θα «κουμπώσουν» ιδανικά με τίτλους. Αντ’ αυτού, ήρθαν δύο σερί χαμένοι τελικοί.
Πρώτα στο ποδόσφαιρο από τον ΟΦΗ, σε ένα ματς που -ας μην κρυβόμαστε- ο αντίπαλος ήταν κατώτερος του. Και εν συνεχεία στο μπάσκετ, στο Μπιλμπάο, σε έναν τελικό που άφησε πικρία, τόσο για την εικόνα της ομάδας, ειδικά στην τρίτη περίοδο, όσο και για όσα συνέβησαν γύρω από αυτόν.
Ναι, είναι αποτυχίες. Και οι δύο. Δεν χρειάζονται ωραιοποιήσεις, δεν χρειάζονται «στρογγυλέματα». Αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή που ο οργανισμός ΠΑΟΚ δεν πρέπει να περάσει: τη μεμψιμοιρία. Το «εμείς δεν γίναμε ΠΑΟΚ για τους τίτλους» δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι, ούτε να γίνει νοοτροπία. Ο ΠΑΟΚ είναι για να διεκδικεί και να κατακτά. Όταν δεν το κάνει, οφείλει να το αναγνωρίζει και να επιστρέφει πιο δυνατός.
Να επικεντρωθεί στις επιτυχίες
Το μυαλό, λοιπόν, πρέπει να είναι στις επιτυχίες. Όχι στο πώς θα δικαιολογηθούν οι αποτυχίες. Όχι στο πώς θα «γλυκάνει» η πίκρα. Η ιστορία αυτού του συλλόγου γράφτηκε με υπερβάσεις, με πρόσωπα που έβγαιναν μπροστά στα δύσκολα, όχι με εξηγήσεις ούτε με… τσιτάτα για τις «στραβές».
Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν μπροστά τέσσερα ντέρμπι που θα καθορίσουν πολλά. Από το αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στα προκριματικά του Champions League, μέχρι το αν θα βρεθεί από τις 23 Ιουλίου στη διαδικασία του Europa League, ψάχνοντας τρεις προκρίσεις για να φτάσει στη League Phase. Δεν είναι μικρό το διακύβευμα, κάθε άλλο…
Στο μπάσκετ, η σεζόν άφησε υποσχέσεις, αλλά και ξεκάθαρες αδυναμίες. Και αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά. Ο τελικός στο Μπιλμπάο ήταν ένα παράδειγμα και των δύο. Αγωνιστικά, αδίκησε τον εαυτό της η ομάδα για τα όσα έκανε μέχρι τώρα, απέναντι σε μια όχι και τόσο καλύτερη ομάδα, αλλά ειδικά για το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ ένιωσε μια ακόμα απαράδεκτη διαιτησία (όπως και στη Μούρθια), χωρίς να υπάρξει κάποια αντίδραση. Όμως, ήδη φαίνεται ότι έρχεται μια νέα πραγματικότητα. Με αλλαγές, με ενίσχυση, με μια μικρή «κοσμογονία» που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.
Ο Μάιος δεν μπήκε γιορτινά. Μπήκε με προβληματισμό. Με ένα «άδειασμα» που είναι λογικό μετά από τέτοιες στιγμές. Αλλά, όπως έλεγαν και οι Queen, «Τhe show must go on» και στον ΠΑΟΚ αυτό δεν είναι απλώς μια φράση, (πρέπει να) είναι στάση ζωής.
Το ζητούμενο δεν είναι να μετρηθεί η απογοήτευση, αλλά από… χθες να χτιστεί η επόμενη μέρα. Γιατί αν κάτι πρέπει να μείνει από αυτή τη χρονιά, είναι η ανάγκη στα 101 χρόνια, ο ΠΑΟΚ να είναι πιο δυνατός. Παντού και σε όλα. Χωρίς εκπτώσεις και δικαιολογίες.
